كام كندالين نام يک هنر رزمي و فلسفي است. تفاوت اين شيوه با ديگر هنرهاي رزمي در آن است كه از فلسفه اي ارزشمند و تمرينات مناسب برخوردار مي باشد. اين هنر رزمي بر دانش هاي تن و روان كه بر پايه انسان شناسي و اخلاق متكي شده اند بنا گرديده است و هدف نهايي آن استفاده از نيروهاي نهفته دروني انسان است.
آنچه در كام كندالين بر آن تأكيد مي شود، ارتقاء درک و انديشه، توام با توانايي جسماني است تا اين دو مورد نمادي از استقلال فرد و حاكميت اراده انسان براي تربيت جسم و انديشه باشد و آنچه هم که در کام کندالین از آن به عنوان تکنیک نام می بریم حرکاتی هستند برای تسلط بر بدن و درک و دریافت ابزار بدن نسبت به درک فلسفه روان .
اندیشه ها و حرکات یک سالک مبارز هرگز بی مفهوم و بی مصرف نیستند و این مورد در همه حال و همیشه در کام کندا لین مورد توجه قرار دارد. تمرینات در سخت ترین انضباط برای درست حرکت کردن و درجهت واصل گشتن به راز حرکت در جهان هستی می باشند و در چنین نظامی هر حرکت و اندیشه ی نامفهومی انسان را از هستی و عملگرایی دور می نماید.
در تکنیک نیازهای بدن و روان بر آورده می گردد و نتیجه کاوش و تکرار حرکات، اندیشه مبارز را به گشایش زیستگاه و در یافت مفهوم ومعنای وجودیت و ارتباط با موجودات دیگر ، تفسیر و بر آن اساس برنامه ریزی می نماید و حد و مرز خود را تعیین می نماید.
در اجرای تکنیک فرد رو به شمال مدار بدن و زمین قرار می گیرد و با اجرای حرکات انتخاب شده به نوع ارتباطی که خواهان آن می باشد با جهان هماهنگ می شود، در این جهان نیرویی برای تخریب و نابودی پدید نیامده است، نیرویی به تعبیر منفی و مثبت وجود ندارد و تقسیم بندی این نیرو حاصل تصورات انسان است که در نهایت او را از راز وجودی خویش دور می سازد و آنانکه بی تفاوت نسبت به راز و استعدادهای وجود انسانیت هستند، انسان را بی ارزش می سازند.
از این رو اکثر انسانها ناخودآگاه به پوچ گرایی واصل می شوند. اصل بر این است که انسان بایستی به دانایی و توانایی های خود دست یابد.