تنفس دیافراگمی
تنفس به طور طبیعی همان دم و بازدم معمولی را می گوییم که در آن ریه هایمان را پر از هوا می کنیم و سپس آنرا بیرون می دهیم اما تمرکز بر آن می تواند تغییرات شگرفی را بوجود بیاورد. با توجه به تمرکز بر روی تنفس میتوان گفت که تنفس انواع مختلفی دارد که از آن جمله تنفس شکمی می باشد و در آن تمرکز بر روی دیافراگم است.
تنفس دیافراگمی همراه با کنترل آن باعث کاهش استرس و فشار روانی وهمینطور ایجاد آرامش می گردد. از مزایای این نوع تنفس که تنفسی عمیق می باشد هر چه بگوییم کم گفته ایم. در زیربه بخشی از مزایای آن بصورت فهرست وار اشاره می کنیم:
-
کاهش اضطراب و استرس
-
تقویت ماهیچه های دیافراگمی که امکان تنفس را کنترل می کنند
-
کاهش نرخ تنفس
-
کاهش ضربان قلب و کاهش فشار خون
-
کاهش نیاز به اکسیژن
-
ایجاد آرامش عمیق
-
کمک به بهبود بخشیدن وضعیت خواب
-
بهبود کیفیت تنفس
-
بهبود بخشیدن به سیستم ایمنی
-
از تاثیرات فرعی آن هم می توان به بالا بردن آستانه تحمل درمواجهه با مسایل شغلی و ارتباطات عمومی و همینطور احساس لذت کردن از زندگی و ….غیره به دلیل کسب آرامش بیشتر نام برد.
در این نوع تنفس اکسیژن با حرکت دیافراگم به سمت پایین و بازکردن شکم عمیقا به درون ریه ها کشیده شده و دیافراگم را کاملا درگیر می کند و با تکرار آن باعث تقویت دیافراگم می شود.. تنفس دیافراگمی برای افرادی که از مشکلات تنفسی رنج می برند و همینطور برای کسانی که بیماری آسم دارند می تواند مفید باشد.
به هر صورت این تنها راه درمان برای آنها نیست بلکه در کنار این تمرین ها بایستی از روشهای درمانی استاندارد استفاده کنند. در عین حال کسی که از این نوع بیماریها رنج می برد بایستی در خصوص این نوع تمرین با پزشک خود مشورت نماید.
برای انجام این نوع تنفس به صورت زیر عمل کنید و بارها آنرا تکرار کنید :
-
در یک جای صاف دراز بکشید
-
دستان خود را روی سینه و شکم خود بگذارید تا هنگام تنفس مطمئن شوید قفسه سینه حرکت نمی کند بلکه شکم بالا و پایین می رود
-
با بینی خود با آرامی تنفس کنید تا جایی برای تنفس باقی نماند (قفسه سینه ثابت می ماند).
-
نفس خود را برای چندین ثانیه حبس کنید
-
با انقباظ ماهیچه های شکم نفس خود را به آرامی بیرون دهید. در این حالت نیز سینه تکان نمی خورد و ثابت می ماند.